Van 31 januari t.e.m. 6 februari vond in Vlaanderen en Nederland de poëzieweek plaats. Deze week ging ook in BimSem niet onopgemerkt voorbij. Zo droegen leerkrachten gedurende de hele week tijdens de middagpauze in de schoolbib hun favoriete gedichten voor. Tijdens de lessen Nederlands werd extra aandacht aan poëzie besteed en er werd zelfs een heuse gedichtenwedstijd georganiseerd rond het thema van deze poëzieweek: vrijheid.

Een jury van taalleerkrachten boog zich over de talrijkeinzendingen. De drie winnende gedichten willen we jullie niet onthouden.

Laureaat Poëziewedstrijd BimSem – 1ste graad

In het weekend
Live op tv was
er een nieuwsbericht over juffen 
Ik keer ernaar, ik dacht sorry
In de toekomst ga ik niet 
Zo eigenzinnig doen


Uit het juryrapport: “Op een luie weekenddag (zo interpreteren wij dat tenminste) door een nieuwsbericht verplicht worden om aan school te denken, terwijl je echt behoefte hebt aan iets anders: er zijn vast leukere weekendactiviteiten te bedenken. Gelukkig relativeert Jinte het schoolleven – of het leven zelf – met een meesterlijke gedachte die tegelijk doet nadenken en je tot rust brengt: ‘ik ga niet zo eigenzinnig doen’, goed idee, Jinte, bedankt daarvoor.” 

Jinte Laureys (1MWF) 

Laureaat Poëziewedstrijd BimSem – 2de graad

Definitief afscheid
Verdwijnt. 
Twijfel over bestaan
“het einde”
Maar één sloot 
Maar voorbereiden en een einde aan breien
Ofte nimmer beëndigen ze
Blijven in leven voor 
mij stopt het
Blackout
Niet helemaal over en uit: 
Jawel.
De deur op een kier 
hij is de basis van alles 
We sluiten niets
uit.

Uit het juryrapport: “Binnen het thema ‘Vrijheid’ in de poëzie is het gedicht over een ‘definitief afscheid’ een subtiele overdenking over het leven als dusdanig. Bij het continue taalspel tussen wel of niet, einde of begin, over en uit of toch niet… word je als lezer/luisteraar galant op het verkeerde been gezet met een even eenvoudige als filosofische twist in de slotregel, want tja, “we sluiten niets uit.”

Emma Verheyden (3LAT)

Laureaat Poëziewedstrijd BimSem – 3de graad

De Laatste Hartstocht 
Een donker bed, een zielig zicht 
hoe jij, mijn vrouw, mijn wervelwind 
hier nu stil en roerloos ligt
je blik is dof, je ogen blind
Geplooid, gekraakt, finaal gezwicht
weg kracht of vuur die stormen bindt 
Geen blos of gloed op je gelaat 
maar gulzige most die je verteert 
’t Walkurenschip dat traag vergaat 
Niet van verste verten wederkeert
dat geen gedachtengolven achterlaat
en nooit nog ergens aanmeert

Is dat mijn doel, wat mij nog rest
Te zoeken naar een eigen boot
Wordt mijn ultieme liefdestest 
De ontdekking van de dood? 
Is dan mijn dorst van smacht gelest? 
Kleurt dan mijn hart en bloed weer rood? 
Noch eer, noch sterven voor het land 
deze werekd in ’t leven ooit vermocht
Niemand verleidt nog ’t wapen in mijn hand
Ook geen duivels die ‘k zo vaak bevocht 
Walkuren, toorts dat schip nu maar in brand
En verlicht mijn reis, mijn laatste hartstocht.

Uit het juryrapport: “Een sterke, weliswaar verontrustende compositie van een moment van wanhoop in ‘De Laatste Hartstocht’. Hoewel het in de eerste instantie erg pessimistisch aanvoelt en het licht ongemakkelijk maakt, bieden sterke versregels als ‘Walkurenschip… dat geen gedachtengolven achterlaat’ een aanzet tot introspectie vanwege het herkenbare van momenten van zwakte en vertwijfeling die we allemaal wel eens kennen. Gelukkig ‘verlicht’ datzelfde brandende schip ‘toch ook onze reis, onze laatste hartstocht’ in de slotregels.” 

Faye Caluwé en Noyemi Sarko (6WEWA)